home home hsf
 
title
 
 
 
3-4-2009 ΗΜΕΡΙΔΑ : 'Το παπούτσι μπροστά και πέρα από την κρίση '. Ομιλίες των Δ.Παληοκώστα Αντιπροέδρου της CEC, Β.Μασσέλου Προέδρου IAF, R. Smets Δ/ντα Συμβούλου CEC.

Εξαιρετικά επιτυχημένη χαρακτηρίστηκε η Άημερίδα διαλόγου για την κρίση ΅ που διοργάνωσε ο ΕΛΣΕΒΒΥΕ στις 3 Απριλίου στο ELECTRA PALACE στην Αθήνα. Παρευρέθηκαν περισσότεροι από 100 επιχειρηματίες από όλο τον κλάδο (παραγωγοί, έμποροι και καταστηματάρχες). Ο πρόεδρος του ΕΛΣΕΒΒΥΕ κος Βαβουλάς καλωσόρισε τους παριστάμενους, όρισε την διαδικασία του διαλόγου και παρουσίασε τους εισηγητές : τον κον Smets, Δ/ντα Σύμβουλο της CEC, (Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδία Βιομηχανιών Υπόδησης), της CEDDEC (Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδία Λιανοπωλητών Υπόδησης) και του WFC (Παγκόσμιου Συνεδρίου Υπόδησης), τον κο Μασσέλο, Πρόεδρο της IAF (Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ένδυσης) και Αντιπρόεδρο του ΣΕΠΕΕ, και τον κο Παληοκώστα, Αντιπροέδρο CEC και επίτιμο πρόεδρο του ΕΛΣΕΒΒΥΕ. Ο Δ. Καραμπίνης, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της CEC και Δ/ντης του ΕΛΣΕΒΒΥΕ συντόνισε το διάλογο που ακολούθησε. Ο κος Μασσέλος μίλησε για την ανάγκη της «πολυτέλειας σε λογικές τιμές». Ο κος R.Smets παρουσίασε τις παγκόσμιες εξελίξεις της παραγωγής και του εμπορίου υποδημάτων.
Ο κος Δ.Παληοκώστας έδωσε κυρίως «την ηθική διάσταση της κρίσης».
χαρακτηρίζοντας την «κρίση εμπιστοσύνης». Σας παρουσιάζουμε την εισήγηση του κου Παληοκώστα και μικρό φωτογραφικό ρεπορτάζ. Ακολουθούν περιλήψεις των εισηγήσεων των κων Μασσέλου και Smets. Ο διάλογος ήταν πλούσιος και ενδιαφέρον. Ανέδειξε τον προβληματισμό και την ετοιμότητα, την αγωνία και την αποφασιστικότητα των επιχειρηματιών του κλάδου. Ο συντονιστής κος Καραμπίνης, ομαδοποίησε τις γραπτές και προφορικές ερωτήσεις και προτάσεις, και δόθηκαν απαντήσεις από τους εισηγητές.

Εισήγηση κου Δ.Παληοκώστα.

«Ζούμε κρίση εμπιστοσύνης»

«Σε μένα ανατέθηκε η γενική περιγραφή της κρίσης ώστε να μπει το πλαίσιο για τις εισηγήσεις και τον διάλογο που θα ακολουθήσουν. Καλούμαστε να δομήσουμε τον προβληματισμό μας με τρία ερωτήματα : Τι συμβαίνει, πως μας επηρεάζει, τι πρέπει να κάνουμε.

Για πολύ καιρό ακούμε πολλά. Από πολλούς και για πολλούς λόγους.
Τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί δραματοποιούν τα γεγονότα, αναζητώντας μέσα στον πανικό τηλεθεατές η ψηφοφόρους και έφεραν την πραγματική κρίση στην αγορά πριν την ώρα της.
Κουραστήκαμε και ζούμε στην ομίχλη. ΓιΆ αυτό θα περιορισθώ σε μια ανθρωποκεντρική κυρίως προσέγγιση της κρίσης. Για να προσωποποιήσουμε ευθύνες και αιτίες, προοπτικές, σχεδιασμούς και δράσεις.
Το πρόβλημα ξεκίνησε με τα τοξικά της Αμερικής. Διαπιστώθηκε η ύπαρξή τους και στην ΕΕ και επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο.
Επιχειρηματικοί κολοσσοί καταρρέουν.
Δραστηριότητες συρρικνώνονται.
Η ανεργία καλπάζει.
Το σύστημα κινδυνεύει.
Οι επεμβάσεις στήριξης κοστίζουν στους λαούς και
Οι κοινωνικές αναταράξεις διευρύνονται.

Οι πρωταγωνιστές της κρίσης, την οποία προκάλεσαν με τις δράσεις τους σαν επιχειρηματίες η με την αδράνειά (και την απουσία) τους σαν πολιτικοί,
αναζητούν τις διαστάσεις και τις αιτίες της κρίσης. Προτείνουν μέτρα και στη συνέχεια τα αναθεωρούν. Παίρνουν αποφάσεις και διαπιστώνουν ότι είναι ανεπαρκείς. Προβλέπουν και τελικά διαψεύδονται. Συγκεντρώνονται να συμφωνήσουν και τελικά διαφοροποιούνται.
Αλλά ας δούμε αγαπητοί φίλοι τι σημαίνει κρίση.

Κρίση ονομάζουμε την κορυφαία φάση μιας δυσκολίας ενός προβλήματος μιας αρρώστιας.
Και ποια είναι η αρρώστια σήμερα;
Η ανισορροπία και η παραβατικότητα η γενικευμένη απάτη και τελικά η απουσία εμπιστοσύνης στις σχέσεις και συναλλαγές των ανθρώπων. Ζούμε με περισσότερα απ όσα βγάζουμε, τρώμε το ψωμί και πίνουμε το νερό της επόμενης γενιάς.
Και ποιοι έχουν την ευθύνη αυτής της αρρώστιας;
Εμείς όλοι μας.
Σαν διαχειριστές είμαστε άπληστοι και αλαζόνες.
Σαν πολίτες και καταναλωτές είμαστε παντού υπερβολικοί
Και σαν εξουσία δεν έχουμε η δεν εφαρμόζουμε μηχανισμούς ελέγχου επιτήρησης και υποστήριξης.
Και τα «χρυσά παιδιά», που τους φορτώνουμε την κρίση,
είναι παιδιά δικά μας
που μεγάλωσαν στα σπίτια μας
που φοίτησαν στα σχολεία μας
που υλοποίησαν τα οράματα που τους εμπνεύσαμε.

Και γιατί την κορυφαία φάση μιας αρρώστιας την λέμε κρίση ;

Γιατί ακριβώς για την αντιμετώπισή της, χρειάζεται την κρίση μας, την κριτική μας στάση. Την συστράτευση όλων των ψυχικών και πνευματικών μας δυνάμεων για να νικηθεί.

«Η μεγαλειώδης δυνατότητα της προσαρμογής»

Και τότε νικιέται αγαπητοί φίλοι. Γιατί σΆ αυτή τη φάση αναδεικνύεται η μεγαλειώδης δυνατότητα της ζωής : Η προσαρμοστικότητα. Και τότε βρίσκουμε τις λύσεις. Ξαναβρίσκουμε το δρόμο μας. Ο άνθρωπος, λέει η ψυχολογία και η φιλοσοφία, είναι αιώνιος μαθητής και δάσκαλός του είναι η δυσκολία και ο πόνος.
Οι ήττες, μάς κάνουν σοφότερους. Και για να φτάσουμε στον παράδεισο πρέπει να μαζέψουμε φόρα από τον πάτο της κόλασης λέει ο Καζαντζάκης.
Η κρίση είναι φωτιά. Και η φωτιά ό,τι δεν καίει το σκληραίνει.
Η κρίση φέρνει περισυλλογή. Φέρνει τίμια, βαθιά και ειλικρινή απελπισία. Και οδηγεί σε δράσεις αναδημιουργικές και στην εξυγίανση.

Κυρίες και Κύριοι το ελεύθερο σύστημα επιτρέπει την κρίση και εξυγιαίνεται από την κρίση.
Δεν δηλώνει τέλειο.
Δηλώνει ελεύθερο να δοκιμάζει.
Να κάνει λάθη.
Να διορθώνει τα λάθη του.
Και να βελτιώνεται.
Προσαρμόζεται. Κι αυτό ξέρει να το κάνει καλά !

«Οι παθογένειες του συστήματος και η κρίση»

Συνάδελφοι,

Η παθογένειες του συστήματος έφεραν την κρίση.
Και η κρίση αναδεικνύει τις παθογένειες και τις διορθώνει.

Οι G-20 δείχνουν αποφασισμένοι :

Να παρέμβουν στον αναδυόμενο προστατευτισμό.
Να περιορίσουν τους φορολογικούς παραδείσους.
Να θεσμοθετήσουν αυστηρότερα την λειτουργία της αγοράς και του χρηματοπιστωτικού συστήματος
Να ενισχύσουν τις οικονομίες μας με δημόσιες δαπάνες.
Και να ενισχύσουν το ρόλο και τα οικονομικά του Δ.Ν. Ταμείου.

Στη χώρα μας :
Οι παθογένειες είναι γνωστές, παλιές και μεγάλες.
Όμως τη στιγμή της κρίσης πολλές, από αυτές έχουν και τις θετικές πλευρές τους.

Το τραπεζικό σύστημα εκμεταλλεύτηκε με υπερκέρδη τις ελληνικές επιχειρήσεις και τους πολίτες. Όμως έτσι βρέθηκε ευτυχώς, έξω από τα επικίνδυνα τοξικά ομόλογα.

Το δράμα της χώρας με τους πολλούς δημοσίους υπαλλήλους, φαίνεται πως θα κρατήσει χαμηλά το δείκτη ανεργίας, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουν τη δουλειά τους.

η παραοικονομία που πλήττει βάναυσα τη χώρα μας, την ώρα της κρίσης αυξάνει θετικά τη ρευστότητα της αγοράς.

Οι περιορισμένες εξαγωγές και η λίγη βιομηχανική παραγωγή είναι δυστύχημα για τη χώρα, αποκλείει όμως το ενδεχόμενο να μειωθούν περαιτέρω επικίνδυνα για την οικονομία.

Ακόμα και η οικογενειακή δομή των Ελληνικών επιχειρήσεων, με όλα τα μειονεκτήματά της την ώρα της κρίσης είναι ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα της οικονομίας μας.

Η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη και η συνεχόμενη ροή χρημάτων από την ΕΕ, είναι επίσης μια παρήγορη πραγματικότητα.

Και τέλος η διεύρυνση της παρουσίας μας στη γύρω περιοχή, παρά τους κινδύνους, πρέπει να συνεχίσει να μας ενδιαφέρει σαν κλάδο, κυρίως για την μετά την κρίση εποχή.

«Διαβήματα του ΕΛΣΕΒΒΥΕ και δεσμεύσεις της Δημόσιας Διοίκησης»

Και για να έρθουμε στα δικά μας :

ΚατΆ αρχήν σαν ΜΜΕ ποτέ δεν είχαμε ελπίδες για κάτι εξαιρετικά μεγάλο.
Αλλά ούτε και το φόβο για κάτι εξαιρετικά δραματικό !

Σαν κλαδικό όργανο :

Συνεχίζουμε εντονότερα το ενδιαφέρον και τα διαβήματά μας, είτε με υπομνήματα, είτε με παραστάσεις και επαφές διεκδικώντας και πετυχαίνοντας τη στήριξη του κλάδου :

Με μέτρα για τη χρηματοδότηση και την ρευστότητα των επιχειρήσεων.
Με μέτρα προώθησης των εξαγωγών
Με μέτρα στήριξης των επενδύσεων
Και με μέτρα κοινωνικής πολιτικής.

Την Δευτέρα στο Εθνικό Συμβούλιο Εξαγωγών (όπου έχω την τιμή να εκπροσωπώ τον κλάδο), ο Υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε περαιτέρω ενίσχυση των κεφαλαίων και των δράσεων του ΟΠΕ, καθώς και του ΟΑΕΠ (Οργανισμου Ασφάλισης Εξαγωγικών Πιστώσεων). Την ίδια μέρα ο πρόεδρος του ΟΠΕ δεσμεύτηκε να στηρίξει ουσιαστικότερα τη συμμετοχή επιχειρήσεων σε εκθέσεις του εξωτερικού και υποσχέθηκε τη διεύρυνση των προσκλήσεων ξένων αγοραστών στην έκθεσή μας.

Την Τετάρτη – προχθές – μαζί με τους συνδέσμους της ένδυσης, στη συνάντησή μας με το ΓΓ Βιομηχανίας κο Αναστασόπουλο, υποστηρίξαμε την επίσπευση του προγράμματος ΚΕΥΔ. Πληροφορηθήκαμε την προώθηση 11 ακόμη προγραμμάτων, στα οποία θα μπορούν να ενταχθούν επιχειρήσεις μας. Και ζητήθηκε η συνεργασία μας με στελέχη του Υπουργείου για τον καλλίτερο δυνατό σχεδιασμό του προγράμματος.

Χθές βράδυ σε δείπνο εργασίας που είχαμε οι Διοικήσεις των φορέων υπόδησης και ένδυσης με τον Υπουργό Ανάπτυξης κο Χατζηδάκη, πήραμε την διαβεβαίωση ότι :

Θα βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα του ΤΕΜΠΜΕ.
(ήδη πολλές από τις 15 προτάσεις μας έχουν ληφθεί υπόψη, και άλλες μελετώνται από τις υπηρεσίες )

Σχεδιάζεται και θα ανακοινωθεί νέο ΤΕΜΠΜΕ πρακτικότερο που θα εστιάζει κυρίως στην εγγύηση και όχι στην επιδότηση του επιτοκίου.

Προωθείται το αίτημα στην ΕΕ και μάλλον θα γίνει αποδεκτό, για αύξηση του ορίου Deminimis από τις 200.000 στις 500.000 ¤, που είχαμε ζητήσει.

Επισπεύδεται η συγχώνευση των ινστιτούτων των κλάδων (ΕΛΚΕΔΕ - ΕΤΑΚΕΙ – ΓΟΥΝΑΣ και ΚΟΣΜΗΜΑΤΟΣ) να γίνει η λειτουργία τους οικονομικότερη και αποτελεσματικότερη.

Και βέβαια είχαμε την ευκαιρία να τον ενημερώσουμε για όλα τα θέματα που απασχολούν τον κλάδο μας.

Στα πλαίσια των μέτρων κοινωνικής πολιτικής :

Προτείναμε τη δημιουργία μηχανισμού, που να καλύπτει το εισόδημα των εργαζομένων στον κλάδο μας σε περιόδους υποαπασχόλησης η διατάραξης της λειτουργίας της επιχείρησης.

Καταθέσαμε μελέτη – πρόταση στην κυβέρνηση για μεταρρύθμισης του ΛΑΕΚ και την αξιοποίησή του σε κλαδικό επίπεδο.

«Οι οδύνες είναι πάντα παραγωγικές»

Αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες,

Αυτή η ερμηνεία των δεδομένων της κρίσης.
Αυτή η κινητικότητά μας για την αντιμετώπιση της.
Και κυρίως για την ετοιμασία μας για τη μετά την κρίση εποχή,
δεν σημαίνει ότι όλα πάνε καλά.
Ούτε λέμε μπόρα είναι θα περάσει.
Ούτε προτείνουμε κάποια συνταγή. Γιατί δεν υπάρχει.
Η περίοδος είναι επώδυνη, αλλά οι οδύνες είναι πάντα παραγωγικές.

Παρούσες παντού και μετρώντας τα πάντα θα πρέπει να είναι και οι επιχειρήσεις του κλάδου μας.
Ήδη προχωρήσαμε σε επανασχεδιασμό της έκθεσής μας, λαμβάνοντας υπόψη τα μηνύματα από τις εκθέσεις του εξωτερικού . Καλούμε τους εκθέτες (οι οποίοι στη συντριπτική πλειοψηφία είναι παρόντες) να δώσουν τον καλλίτερο εαυτό τους στην έκθεση . Καλούμε επίσης τους καταστηματάρχες να αναζητήσουν σ΄ αυτήν τις καλλίτερες επιλογές τους . Απ΄ αυτές κρίνεται η βιτρίνα τους , η επιτυχία τους και η επιτυχία των προμηθευτών τους . Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά όλοι πρέπει να ψαχτούμε και να ψάξουμε καλλίτερα : ποσότητες , μοντέλα, σχέδια, τιμές, επωνυμίες , συνεργάτες . Μόνο η καλλίτερη και διεξοδική πληροφόρηση μπορεί να μας δώσει τις καλλίτερες επιλογές , συνεργασίες και αποτελέσματα . Η κρίση θα τονώσει περισσότερο τις αδυναμίες και τις δυνάμεις της κάθε επιχείρησης . Έτσι η κάθε επιχείρηση πρέπει να επικεντρωθεί στα δυνατά της σημεία και να αναζητήσει τους καλλίτερους συνεργάτες .

«Ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης – τιμής και αξίας»

Μέτρημα μέτρο και ισορροπία παντού συνάδελφοι.
Ισορροπία του όγκου και της ποιότητας της προσφοράς μας, σε σχέση με την ζήτηση.

Κρίση εμπιστοσύνης ζούμε σήμερα. Και η εμπιστοσύνη κερδίζεται με τιμιότητα. Να βάλουμε περισσότερη τιμιότητα στα προϊόντα μας, στις υπηρεσίες μας και στις σχέσεις μας.

Ισορροπία μεταξύ των τιμών μας και της πραγματικής αξίας των προϊόντων μας.

Τιμιότητα και ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης – τιμής και αξίας. Η ανισορροπία κατέστησε το προϊόν αναξιόπιστο και ευτελισμένο.
Η κρίση απαιτεί την καλύτερη κρίση μας.
Αυτοσυγκράτηση, αλλά χωρίς πανικό,
Αυτοπεποίθηση αλλά χωρίς αλλαζωνία
Νοικοκύρεμα αλλά χωρίς μιζέρια.
Έτσι θα την ξεπεράσουμε.

Έτσι θα ετοιμασθούμε καλλίτερα για το μετά. »

Εισήγηση κου Β.Μασσέλου.

«Πολυτέλεια σε λογικές τιμές»

Το SIMPLUX είναι μια νέα προσέγγιση της συμπεριφοράς του καταναλωτή την περίοδο της κρίσης στα προϊόντα μόδας. Ο κ Μασσέλος αναφέρθηκε στην ιδέα του Simplux που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον κο Tim Kitchin, της Glasshouse Partnership στο 24ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ένδυσης της IAF στο Μάαστριχτ τον Οκτώβριο 2008 , όταν η κρίση είχε κάνει διεθνώς την εμφάνισή της .

«Φανταστείτε τον εαυτό σας, σαν έναν σύγχρονο Ροβινσώνα Κρούσο, μόνο σΆ ένα ερημικό νησί. Η διαφορά του θεωρητικού μας πειράματος είναι ότι, σε αντίθεση με τον μυθιστορηματικό ήρωα, δεν θα βρεθείτε πεινασμένος και ρακένδυτος στην μέση του ωκεανού, αφού οποιοδήποτε αγαθό επιθυμείτε θα είναι, όπως συμβαίνει στα ανέκδοτα με το τζίνι, αμέσως στη διάθεσή σας. Θα έχετε τις καλύτερες και ακριβότερες λιχουδιές, τα σπουδαιότερα κρασιά, και τα καλύτερα ρούχα, ηλεκτρονικά, αυτοκίνητα, έπιπλα, σπίτια κλπ. Θα τα απολαύσετε βεβαίως μόνος/η χωρίς κανέναν να μοιραστεί μαζί σας τη χαρά του παράξενου αυτού νησιού. Γρήγορα όμως θα συνειδητοποιήσετε, ότι η ευμάρεια και η πολυτέλεια χάνουν εντελώς τη γοητεία τους όταν δεν υπάρχει ακροατήριο. Και αυτό γιατί τα κίνητρα αγοράς ακριβών προϊόντων και η ευχαρίστηση που αντλεί κανείς από αυτά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την αλληλεπίδραση του καταναλωτή με τον κοινωνικό του περίγυρο.
Αφαιρώντας την συναισθηματική ικανοποίηση που δίνει η κατοχή ενός προϊόντος και κρίνοντάς το αυστηρά βάσει των χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων του γρήγορα αντιλαμβανόμαστε τον περιττό χαρακτήρα των ειδών πολυτελείας. Για παράδειγμα, στο προαναφερθέν ουτοπικό νησί ένα αδιάβροχο quartz ρολόϊ της Swatch είναι πολύ πρακτικότερο, ακριβέστερο και χρησιμότερο από έναν βαρύτιμο χρονογράφο της Girard-Perregaux. Επειδή όμως ζούμε ανάμεσα σε ανθρώπινα όντα, η συναισθηματική έλξη των περισσότερων υλικών αγαθών είναι συνήθως πολύ ισχυρότερη από αυτήν που προκύπτει από την πρακτική τους χρησιμότητα καθαυτή (αυτό που η επιστήμη του μάρκετινγκ ονομάζει χρησιμότητα μορφής). ΓιΆ αυτό και πριν ενσκήψει η βαθύτατη χρηματοπιστωτική - οικονομική κρίση, οι εταιρείες ειδών πολυτελείας παρουσίαζαν απρόσμενα υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Μάρκες όπως η Gucci, η Louis Vuitton, η Hermes κλπ μεταμορφώθηκαν σε λίγες δεκαετίες από οικογενειακές επιχειρήσεις με τζίρο μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ σε διεθνείς κολοσσούς στα ταμεία των οποίων εισέρεαν κάθε χρόνο αρκετά δισεκατομμύρια.
Όταν, μέχρι και πριν από έναν χρόνο, το μεσαίο κομμάτι της αγοράς ασφυκτιούσε και το χαμηλό διατηρούσε μετά δυσκολίας το μερίδιο αγοράς του, τα είδη πολυτελείας παρουσίαζαν σταθερά διψήφιους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης αξιοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τη ζήτηση στην Ασία αλλά και τα εύκολα, πλην -όπως απεδείχθη εκ των υστέρων- πτερόεντα, κέρδη που απέφεραν οι επενδύσεις σε ακίνητα και κινητές αξίες.
Η κατάσταση αυτή έχει βεβαίως αναστραφεί κατά το τελευταίο εξάμηνο με τις εταιρείες ειδών πολυτελείας να αναφέρουν διψήφιους ρυθμούς μείωσης των εσόδων τους. Αλλά, ακόμη και πριν η κρίση κόψει την διάθεση των χλιδόφιλων για πολυτέλεια, η νέα γενιά καταναλωτών είχε αρχίσει ήδη να την αποστρέφεται προς όφελος του αληθινού, του αυθεντικού και του κοινωνικά και περιβαλλοντικά συνεπούς. Η γοητεία των ειδών πολυτελείας εδράζεται στην υψηλή αισθητική, στην εξαιρετική ποιότητα, στην σπανιότητα, στην ακριβή τιμή, στον σημαντικό χρόνο που απαιτεί η παραγωγή ενός τέτοιου προϊόντος αλλά και στο προαναφερθέν δεδομένο ότι τα είδη αυτά είναι επί το πλείστον περιττά.
Στα είδη μόδας, με την ευρεία έννοια του όρου, οι εταιρείες ανέκαθεν προσπαθούσαν να ισορροπήσουν μεταξύ της ψυχολογικής γοητείας του πολυτελούς (luxury) και των πρακτικών αρετών της απλότητας (simplicity). Η απλότητα στην περίπτωση αυτή παραπέμπει σε προϊόντα ευρείας διανομής, χαμηλού κόστους, τα οποία είναι απλά στη χρήση και στη φροντίδα αλλά και πολύ εύκολα απορριπτόμενα ή αντικαταστάσιμα. Αυτό που λίγοι περίμεναν ήταν την τάση συνεύρεσης των δύο άκρων η οποία γέννησε το Simplux ή την «απλή πολυτέλεια».
Μια τάση που προήλθε από τη νέα, δια-δικτυωμένη γενιά καταναλωτών η οποία δεν εντυπωσιάζεται από τον μύθο μιας μάρκας και ψάχνει τρόπον τινά κάτω από το καπό, αναζητώντας λεπτομερείς πληροφορίες για το προϊόν, τον τρόπο παραγωγής του αλλά και τον βαθμό στον οποίο η εταιρεία σέβεται την κοινωνία και το περιβάλλον. Καταναλωτών που δεν λειτουργούν στη βάση «αφού είναι της Χ μάρκας είναι de facto καλό» και θέλουν διαφάνεια και συνέπεια από τα brands προκειμένου να τα εμπιστευθούν. Έτσι η υψηλή αισθητική της πολυτέλειας δίνει τη θέση της στην πραγματική τέχνη και μαστοριά που απαιτεί η κατασκευή του προϊόντος. Το Simplux επιβραβεύει την εμπειρία, την παράδοση και αυτό που οι Αγγλοσάξωνες αποκαλούν craftsmanship, μια λέξη η οποία δύσκολα αποδίδεται στα ελληνικά. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα η Αγγλική Vitsoe που παράγει κυρίως συστήματα ραφιών για βιβλιοθήκες αλλά και για επαγγελματική χρήση, τα οποία σχεδίασε πριν από αρκετές δεκαετίες ο, πρωτοπόρος της έννοιας της αειφορίας στο design, Dieter Rams.

Η υψηλή ποιότητα δεν αρκεί από μόνη της αφού το ζητούμενο πλέον είναι η συνολική «ακεραιότητα» τόσο του προϊόντος όσο και του παραγωγού. Αυτός δεν μπορεί να στηριχθεί πια στην καλλιέργεια της αίσθησης σπανιότητας γιατί ο αγοραστής του Simplux απαιτεί μεν πρωτοτυπία δεν είναι όμως διατεθειμένος/η να πληρώσει το γεγονός ότι το προϊόν θα είναι διαθέσιμο σε λίγους. Αυτό ήταν, στις περισσότερες περιπτώσεις, μάλλον ψευδαίσθηση αφού, μετά την γιγάντωση των εταιρειών τα προϊόντα τους έγιναν μαζικής παραγωγής. Σύμφωνα με τους επικριτές της βιομηχανίας αυτής, η μαζικοποίηση των ειδών πολυτελείας έδωσε την χαριστική βολή στην αυθεντικότητά τους. Η μετεξέλιξη των εταιρειών του χώρου από οικογενειακές σε εισηγμένες στα χρηματιστήρια πολυεθνικές άλλαξε ριζικά το σύστημα αξιών των παραδοσιακών αυτών οίκων. Η πίεση των μετόχων για υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και βραχυπρόθεσμα κέρδη έδωσαν τέλος σε αυτό που οι Ιταλοί ονομάζουν «artisanale» την μικρής δηλαδή κλίμακας παραγωγή από έμπειρα «χέρια», που ήταν μέχρι και πριν από μερικά χρόνια το βασικότερο χαρακτηριστικό των ειδών πολυτελείας. Σήμερα, συνεχίζουν οι πολέμιοι της νέας πολυτέλειας, το βασικό χαρακτηριστικό είναι η υψηλότατη τιμή πώλησης. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ακριβή τιμή του προϊόντος είναι βασικό συστατικό στοιχείο του μίγματος ιδιοτήτων ενός είδους luxury. Όπως στην Ιαπωνία δεν κυκλοφορούν σακχαρόπηκτα διότι ο Ιάπων ασθενής αμφιβάλλει για τις θεραπευτικές ιδιότητες των εύγευστων φαρμάκων (θέλει απαραιτήτως να είναι πικρά και να μυρίζουν φαρμακίλα), έτσι και ο τυπικός καταναλωτής θέλει να πονέσει οικονομικά για να νοιώσει ότι αγόρασε κάτι πραγματικά πολυτελές.
Στο Simplux η τιμή του προϊόντος πρέπει να είναι ισορροπημένη και να αντανακλά τα πραγματικά κόστη σχεδιασμού και παραγωγής αλλά και την χρησιμότητα μορφής του, δηλαδή το πρακτικό όφελος που αποκομίζει ο καταναλωτής από τις ιδιότητες ή/και την λειτουργικότητα του προϊόντος. Για παράδειγμα σε όρους χρησιμότητας μορφής ένα Smart έχει μεγαλύτερη αξία από μια Ferrari για μετακινήσεις εντός της πόλεως, ειδικά με τις δεκάδες λακκούβες που αφήνει ασκεπείς ο δενδροκόπτης Δήμαρχός μας (για τους Αθηναίους). Ο αγοραστής της νέας αυτής γενιάς δεν εντυπωσιάζεται από τον χρόνο που απαιτείται για την παραγωγή ενός ξεχωριστού προϊόντος και δίνει πολύ μεγαλύτερη σημασία στην αυθεντικότητα. Μια εξαιρετική τέτοια περίπτωση είναι η Patagonia, μια αμερικανική εταιρεία ειδών ορειβασίας, σκι και γενικότερα outdoor δραστηριοτήτων η οποία έχει υιοθετήσει πολιτικές περιβαλλοντικής και κοινωνικής ευθύνης εδώ και πολλές δεκαετίες, πολύ πριν αυτό γίνει της μόδας. Ο «ψαγμένος» καταναλωτής ενοχλείται σήμερα από το γεγονός ότι τα είδη πολυτελείας είναι συνήθως μη απαραίτητα και επιζητά τον «αλτρουϊσμό» του Simplux, με αποτέλεσμα η κοινωνική και περιβαλλοντική συνέπεια μας εταιρείας να μετατρέπονται σε σημαντικό κριτήριο αγοράς. Το Simplux δεν είναι αφορά μάρκες ευρείας διανομής που έχουν υποστεί ρεκτιφιέ για να μοιάζουν αυθεντικές, ακέραιες, συνεπείς, πρωτότυπες κ.λπ. Στην εποχή της διαφάνειας και της αλήθειας ο σκεπτικός, και πιεσμένος οικονομικά λόγω της κρίσης καταναλωτής, δεν πείθεται από το μακιγιάζ. Έτσι εάν η μάρκα και το προϊόν δεν έχουν πραγματική αξία θα μείνουν κυριολεκτικά στο ράφι. Ο γνωστός επενδυτής Warren Buffet είπε πρόσφατα, αναφερόμενος στο σκάνδαλο Μεϊντοφ, ότι όταν αποσύρονται τα νερά της παλίρροιας αποκαλύπτονται όσοι κολυμπούσαν γυμνοί. Ο χρόνος θα δείξει εάν το Simplux τελικά αναδείξει τη γύμνια της πολυτέλειας.

Εισήγηση κου R.Smets.

«Οι αιτίες της κρίσης, οι εξελίξεις του κλάδου και οι πολιτικές, ιδιαίτερα όσον αφορά την CEC (Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Βιομηχανιών Υπόδησης)»

Οι αιτίες της κρίσης

« Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κρίση » υποστήριξε . « Η κρίση που ζούμε είναι όπως ένας παγκόσμιος πόλεμος και θα μπορούσαμε να δώσουμε μια ιδανική λύση για το ξεπέρασμά της , μόνο αν είχαμε μια οπτική για το μέλλον. Η κρίση αυτή δεν ξεκίνησε από την Αμερική , από τα τοξικά , αλλά από μια φούσκα που μεγάλωνε χρόνια τώρα . Θα μπορούσα να παρομοιάσω τη στάση μας με τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα από καταβολής κόσμου (πολυτέλεια, βουλιμία, φιλαργυρία, τεμπελιά, θυμός, ζήλια, περηφάνια) που τα τελευταία χρόνια βγήκαν εκτός ελέγχου . Μας έλειψε η κουλτούρα , η εκπαίδευση και η κατάρτιση και δεν είχαμε καιρό να επενδύσουμε στη νέα γενιά . Όλο και αναβάλαμε τις αλλαγές , με τη γνωστή δικαιολογία ότι δεν είχαμε καιρό , δεν είχαμε λεφτά .Έτσι δεν ενδιαφερθήκαμε για : την ενέργεια , την καινοτομία , την υπερθέρμανση του πλανήτη , την επάρκεια του νερού , την ανακύκλωση . Για όλα υπήρξε η αντιμετώπιση ότι έχουμε καιρό . Και περιμένοντας τελικά δεν είχαμε καιρό . Η αναβλητικότητα οδήγησε στη συσσώρευση των προβλημάτων και απετέλεσε κυρίαρχη και γενική νοοτροπία . Μια νοοτροπία που εκθειάζει το βραχυπρόθεσμο κέρδος και θεωρεί κόστος την αντιμετώπιση των σημαντικών και οικουμενικών προβλημάτων . Η σημερινή κρίση είναι μια μοναδική ευκαιρία για τη συνειδητοποίηση της συμπεριφοράς μας και βεβαίως της αλλαγής μας . Αλλαγές που δεν μπορούσαν να γίνουν η δεν αποφασίζαμε να κάνουμε πριν τώρα μπορούν και βεβαίως πρέπει να γίνουν . Η υγιεινή και ασφάλεια των προϊόντων μας , η εξοικονόμηση ενέργειας , η ανακύκλωση υλικών και προϊόντων μπορούν επιτέλους να θεωρούνται σαν τομείς επένδυσης , πρωτοτυπίας , αλλαγής και καινοτομίας . Χρειάζεται μια ενσωμάτωση αξίας στο προϊόν και σ΄ αυτό μπορεί να συνεισφέρει η έρευνα σε συνεργασία και με την κινητοποίηση των ερευνητικών ινστιτούτων μας , όπως στην Ελλάδα το ΕΛΚΕΔΕ. Καινοτομία σημαίνει απλά η απάντηση στην ερώτηση ποια είναι η υπεραξία που προσφέρει η αγορά του προϊόντος μου. Γενικά πιστεύουμε ότι η δύναμη της Ιταλίας είναι η μόδα . Όμως δεν είναι η μόδα ή τουλάχιστον μόνο αυτή , αλλά η έρευνα και η καινοτομία που περιλαμβάνει το προϊόν συν τη μόδα.»

Οι στατιστικές των διεθνών εξελίξεων

Στη συνέχεια ο κ. Smets προχώρησε σε μια παρουσίαση των στατιστικών των παγκοσμίων εξελίξεων στον κλάδο (παραθέτουμε ενδεικτικά τους πίνακες 1 και 2).από μια σειρά πινάκων τους οποίους παρουσίασε και σχολίασε .

Την πρόσφατη περίοδο 2000-2007 ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε κατά 9,2% ενώ η παραγωγή υποδημάτων σε ζεύγη αυξήθηκε κατά 17,5%. Όμως η αύξηση αυτή δεν ήταν ισομερής και εκφράζει μεγάλες αλλαγές του Χάρτη . Η παγκόσμια παραγωγή αυξήθηκε στο σύνολό της , μόλις σε 8 χρόνια κατά 2,8 δισεκ. Ζεύγη !. Στην Ασία η αύξηση της παραγωγής την ίδια περίοδο είναι 3,3 δισεκ. ζεύγη .Στην Νότια Αμερική 95 εκ. ζεύγη , στην Αφρική 113 εκ. ζεύγη . Απ΄ την άλλη πλευρά την ίδια περίοδο η παραγωγή στην Ευρώπη μειώνεται κατά 484 εκ. ζεύγη , η παραγωγή στις ΗΠΑ κατά 151 εκ. ζεύγη και στον Νότιο Ειρηνικό κατά 4 εκ ζεύγη .Στους χαμένους συγκαταλέγονται η Ευρώπη (-35,7%) , οι ΗΠΑ(-34,3%) και ο Νότιος Ειρηνικός(-36,4%) . Στους κερδισμένους κυρίως η Ασία (+25,3%), η Νότια Αμερική (+10,4%)και η Αφρική (η Βόρεια)(+18,3). Την ίσια περίοδο παρατηρείται αύξηση των παγκόσμιων συναλλαγών ( εξαγωγές-εισαγωγές κατά 45%) σε μια όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένη αγορά.

Η αγορά οδηγείται σε μια σταθεροποίηση κατά την δεύτερη περίοδο 2007-2010 (Πίνακας 2) .Ο παγκόσμιος πληθυσμός συνεχίζει την ανάπτυξή του (+3,8%), αλλά η παραγωγή υποδημάτων προβλέπεται να έχει σε παγκόσμιο επίπεδο μια πολύ ισχνή αύξηση της τάξεως του 0,8% . Στην Ευρώπη συνεχίζεται η μείωση (-5,6%) , στην Ασία πλέον υπάρχει στασιμότητα και μόνο στην Αφρική προβλέπεται να συνεχίζεται η αύξηση . Στασιμότητα προβλέπεται και στις διεθνείς συναλλαγές , καθώς και στην κατά κεφαλή κατανάλωση υποδημάτων .

Οι πολιτικές

Ο κ. Smets αναφέρθηκε στις πολιτικές στον κλάδο και απάντησε σε ερωτήσεις που υποβλήθηκαν από τους παριστάμενους . Συνοπτικά ως προς την πολιτική της CEC μας δήλωσε :

« Οι ενέργειες της CEC είναι πολλές , ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο της Κρίσης. Στο τομέα της εμπορικής πολιτικής : ¶νοιγμα και πρόσβαση των αγορών για τα ευρωπαϊκά υποδήματα ,διαπραγματεύσεις ΠΟΕ , διαπραγματεύσεις με Κίνα και Ιαπωνία , αντιντάμπινγκ . Δημιουργία συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού και αμοιβαιότητας στις διεθνείς σχέσεις .
Στον τομέα της χρηματοδότησης των ΜΜΕπιχειρήσεων : προώθηση μέτρων για την άμεση κάλυψη των προβλημάτων ρευστότητας (εξαγωγικές πιστώσεις ,ασφάλιση πιστώσεων κ,λ.π) . Χωρίς την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης δεν θα έχουμε αποτέλεσμα . Προκρίνουμε την πολιτική παροχής εγγυήσεων από το κράτος .
Στον τομέα των επενδύσεων : προκρίνουμε κλαδικά εξειδικευμένα προγράμματα όπως αυτά που ανακοινώθηκαν στην Πορτογαλία και την Ιταλία με κύριο στόχο την καινοτομία και την εκπαίδευση . Η μη λήψη αντίστοιχων μέτρων κα σε άλλες κοινοτικές χώρες μας ανησυχεί διότι δημιουργούνται διαφορετικές συνθήκες ανταγωνισμού για τις επιχειρήσεις του κλάδου στις διαφορετικές χώρες της ΕΕ .
Η CEC υποστηρίζει όλες τις δράσεις της ΕΕ για το περιβάλλον και τη προστασία της δημόσιας υγείας .
Η CEC υποστηρίζει κάθε μέτρο κατά της παραβατικής συμπεριφοράς , πρακτικών αθέμιτου ανταγωνισμού και παρεμπορίου . Όπως καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων , καταστρατήγηση μέτρων της ΕΕ κ.α .
Τέλος η CEC υποστηρίζει τα προγράμματα έρευνας και καινοτομίας του κλάδου , στα πλαίσια του 6ου και 7ου προγράμματος πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ».

Σε ερώτησή μας για τον κλάδο υπόδησης στη χώρα μας , ο κ. Smets μας δήλωσε ότι « ο Ελληνικός κλάδος είναι δυναμικός και έχει ιδιαίτερες σχέσεις και ταυτόχρονη παρουσία στη λιανική. Διαθέτει δυνάμεις για την αντιμετώπιση της κρίσης ενώ διαθέτει και δυνατότητες επέκτασης στην περιοχή. Η Ελλάδα απέδειξε ότι διαθέτει και ισχυρό τραπεζικό σύστημα , που έχει επεκταθεί στη γύρω περιοχή , αλλά και δυνατότητες μεγάλης ανάπτυξης στην περιοχή που βεβαίως αφορά και τον κλάδο του παπουτσιού με την περιφερειακή διεθνοποίηση των ελληνικών επιχειρήσεων σε όλους τους τομείς . Θα πρέπει επίσης να εστιάσει στην καινοτομία και την εκπαίδευση. »



[hsf]

[ESPA]

[ΤΕΜΠΜΕ]

[ PROGETTO UNO]

[ShoeInfoNet]

 
 
 
ΕΛΣΕΒΒΥΕ: Ερμού 51, 105 63 Αθήνα, Tηλ.: +30 210 6777 220, +30 210 6744 557 - Fax.: +30 210 6744 497 - E-mail: info@elsevie.gr